و سوگند به روزگار/ که انسان، مدام در حال زیان‌کردن است...

 مردیخ‌فروش-که یخ‌هاش کم‌کم داشتند آب می‌شدند عاجزانه

فریاد می‌زد: اِرحموا من یذوب رأس ماله،‌ أِرحموا من یذوب رأس ماله؛

رحم کنید به کسی که سرمایه‌اش دارد آب می‌شود... منقلب شد.

 انگار کسی نشانش داده بود معنی واقعیِ‌ انّ ‌الانسان لفی خُسر را.

خوشا حال او که به اشارتی مسیر از بیراهه گرفت وزنگار از آیینه دل شست

 وچه بد روزیست روزگار ماکه به سادگی شریک معصیت وبی تقوایی

دیگران شده اجر بندگی را تباه می سازیم وبستری برای

هواهای نفسانی وامیال شیطانی افراد در هتک حرمت وبازی

 با آبروی یکدیگر فارغ از سمت وسوهای سیاسی پدید می آوریم

کوچکتر ازآنم که در باب نصیحت سخن برانم ولی متذکرم

برخود وشما که خدایی هم هست  وثانیه های که نمیدانیم

کدامینش اخرین فرصت پی بردن به اشتباهات وتوبه به درگاه

مهربانیست که از آتش وقهرش هم فراری نیست

ای دوست کمی تفکر خوبست